Ik ben Laura en ja, ik denk en voel intens. Dat doe jij waarschijnlijk ook. Anders was je hier niet beland.

Na een ingewikkelde start in mijn leven had ik als volwassene alles goed geregeld. Leuke baan. Relatie. Vrienden. Gezond lijf. Twee lieve kinderen.
Alles stond keurig op zijn plek. Maar op een gegeven moment kreeg ik steeds meer het gevoel: het leven is zo zwaar.  Waar ik vooral van dacht: hè?
Hoe dan? Ik snapte het niet. Ik hàd toch alles?

Langzaam begon er van alles te schuiven. Ik stapte uit een relatie waarin ik vooral aan het aanpassen was.
Ik stopte met mijn voor de buitenwereld geweldige baan, die ik inmiddels supersaai vond. En ik begon me sociaal terug te trekken.
Ondertussen deed ik wat veel intens denkende mensen doen: ik begon aan mezelf te twijfelen. Ik kwam in een megadip terecht.

Was ik te gevoelig? Te bewust? Te moeilijk? Was ik misschien toch veel dommer dan ik dacht, zag ik iets gigantisch over het hoofd? Was ik de enige die haar hoofd niet uit kon zetten? Hoe kwam het nou dat iedereen om mij heen met het leven leek te dealen, en ik, terwijl ik zo intelligent/sociaal/fill in the blank was, bakte er niks van?

Wat ik toen nog niet in de gaten had, was dat ik mezelf keurig aan het vastdenken was. Aan ideeën over wie ik wilde of dacht te zijn. Aan verwachtingen van anderen. Aan het moet wel nuttig zijn, ìk moet wel nuttig zijn. En zelfs terwijl ik hier allemaal wèl over nadacht, kon ik nog niet zien wat er aan de hand was.

Tot het moment dat alles kantelde.
Niet groots. Niet dramatisch. Gewoon ineens glashelder:

Ik was vergeten dat ik niets hoefde te zijn.

Niet bijzonder. Niet sterk. Niet wijs. Niet nuttig. Ik hoefde nergens naartoe.
Ik hoefde niets te fixen. Ik hoefde helemaal niks.

Ik mocht gewoon bestaan en dat bleek verrassend ontspannend.

En ja, dat voelde eerst tegenstrijdig en heel eng.
Alsof ik aan het valsspelen was. Ik durfde het eerst niet aan te nemen. Maar toen ik mijn eigen blinde vlek helemaal durfde te zien, werkte het.

Vanaf dat moment werd alles lichter.
Niet omdat het leven ineens perfect was,
maar omdat ik stopte met mezelf voortdurend op te tillen.

Wat ik nu doe, komt daar rechtstreeks uit voort.
Ik werk niet met stappenplannen of labels.
Ik ben geen therapeut en ook geen goeroe.
Ik ben iemand die intens denkt en voelt en ik heb geleerd hoe je jezelf daarin niet kwijtraakt en hoe je jezelf weer terug vindt.

Mensen zeggen vaak dat ze bij mij dingen uitspreken die ze normaal inslikken.
Niet omdat ik zo heilig luister, maar omdat er weinig oordeel is en veel ruimte om gewoon even hardop te denken.

Ik sta niet boven je. Ik sta ook niet naast je “te begeleiden”.
Ik ben gewoon Laura.
Met een scherp hoofd, een hoop levenservaring
en een goed ontwikkeld bullshit-filter.

En nu?

Als je op de hoogte wilt blijven en inspiratie wilt opdoen, kun je je inschrijven voor mijn mails.
Wil je live uitwisselen, dan zijn er Avondjes Intens.
Voor wie echt de diepte in wil, is er een driedaagse training.

Kijk rond.
Voel wat past.